Don't let your dreams, 
just be dreams

Berlinda A. Reurink

- medium

Blog

Waarom wij 15 mei naar Den Bosch gaan

November 2015... Midden in de nacht gaat de telefoon: Pa heeft een maagbloeding, kun je direct naar het ziekenhuis komen? 

Pa werd meegenomen voor een onderzoek om te kijken waar de bloeding precies zat. Wij mochten wachten in de dichtstbijzijnde wachtkamer. Na 5 minuten kwam de arts al bij ons terug; ´ik heb heel erg slecht nieuws voor jullie, we zijn een tumor in de slokdarm tegengekomen die de bloeding veroorzaakt`.

Onze wereld stortte gedeeltelijk in... Een week van onderzoeken, hoop en vrees brak aan met daaropvolgend een ´slecht-nieuws-gesprek´. Operereren en genezing niet mogelijk... wel verlenging door middel van chemo en bestraling.

 

Pa ging het traject in. Iedere maandag gingen we met hem naar de chemo. Maandagen met een lach en een traan. Fijne gesprekken, er voor hem zijn, hem bijstaan, grapjes die hij maakte en ondertussen het gif dat hem zou moeten helpen door het infuus zijn lichaam in zien stromen. Hij veranderde van een hard werkende man naar een ziek mens die niet kon accepteren dat hij niet meer zou genezen. Verdriet, boosheid, radeloosheid, het leek een achtbaan met dubbele loopings. Uiteindelijk kregen we in mei goed nieuws!! De chemo en bestraling hadden zijn vruchten afgeworpen! Er volgde een fijne zomer. Hij werkte in zijn bedrijf, zijn passie, hij ging weer een beetje in de tuin aan de slag, was wel moe maar dat was niet vreemd na alles wat zijn lijf had moeten doorstaan.

 

Eind augustus 2016...Pa aan de telefoon over de verjaardag van zijn kleindochter; `ik heb zo´n pijn in mijn rug, ik denk niet dat we heel lang kunnen komen´. Het goed bedoelde advies om naar de dokter te gaan vond hij onnodig; ´iedereen heeft wel eens last van zijn rug´. Na enig aandringen is hij toch gegaan, weer door de scan en weer volgde er een ´slecht-nieuws-gesprek´; uitzaaiingen in zijn rug...

 

De gedachte aan het feit dat hij er binnen afzienbare tijd niet meer zou zijn, was ondraaglijk... 

Hij vocht, hij streed, hij kon het niet geloven en wilde het niet accepteren. 

 

Op 11 April 2017 hebben wij afscheid van hem moeten nemen.

 

Zo goed en kwaad als het ging, moesten wij de draad weer oppakken. Het eerste jaar, alle eerste keren zonder hem. Het gemis op bijzondere momenten of dagen. De leegte, het besef dat zijn stem nooit meer te horen zou zijn, nooit meer advies vragen over technische zaken, nooit meer even met hem bellen, nooit meer horen hoe gek hij op zijn kleinkinderen is, nooit meer irriteren aan dingen die hij zei, waarvan je nu zou willen dat je je daar weer even aan zou kunnen irriteren...

Maar trots op ons mams die zo goed de draad oppakte en zo haar eigen leven opnieuw moest inrichtten, nooit klagen over het alleen zijn... 

 

En dan is het een zondag in maart 2019... De telefoon gaat; ´ma heeft behoorlijke buikpijn, zullen we maar even met haar naar de dokterspost gaan?´

De buikpijn bleek veroorzaakt te worden door een dikke darm-perforatie en ze werd met spoed geopereerd. Er volgde een week met tegenslagen, maar de grootste tegenslag zagen we niet aankomen. Ruim een week na de operatie kregen we een telefoontje vanuit het ziekenhuis dat de arts ons graag wilde spreken. Het werd wederom een ´slecht-nieuws-gesprek´... Het stuk verwijderde darm was opgestuurd en de oorzaak van de perforatie was een darm-tumor. Dit nieuws kwam aan als een mokerslag... Nog geen 2 jaar na het overlijden van onze vader treft deze verschrikkelijke ziekte ons gezin opnieuw. 

 

Het voelt als oneerlijk...te snel na alles met pa.... alles leek een beetje hersteld te zijn, we hadden onze weg gevonden om met het gemis te leven en nu staan we weer voor het traject en beleven we alles opnieuw maar toch anders; deze keer gaat het niet meer om pa maar om ons mams.

Het verdriet, de boosheid, de radeloosheid, de onmacht, het is er allemaal weer. Deze keer misschien nog heftiger dan toen het met pa gebeurde, het was de eerste keer dat deze vreselijke ziekte zo dichtbij kwam en we wisten niet precies wat er ging gebeuren en hoe het zou zijn. Nu weten we wat ons te wachten kan staan en dat gun je niemand....

 

Daarom staan wij 15 mei in de Bosch, voor het KWF.

 https://acties.kwf.nl/fundraiser/berlindareurink

Had je maar...

Had je maar....

 

Jullie ontmoetten elkaar op neutraal terrein. Vanuit een wederzijdse nieuwsgierigheid gaan jullie iets drinken. Hij verteld over zijn verleden en jij over de jouwe... hij toont belangstelling en lijkt oprecht geïnteresseerd in wat je verteld en jij bent onder de indruk van zijn openheid, zijn verhaal en het vertrouwen dat hij laat zien.

 

De avond gaat snel voorbij en jullie nemen afscheid in de wetenschap dat jullie elkaar weer zullen gaan ontmoeten. Hij onderhoud het contact, geeft je aandacht, hèèl veel aandacht en de ontmoetingen volgen elkaar snel op. En voordat je het in de gaten hebt is er een soort commitment... Hij wil het geen relatie noemen, dat benauwd hem. 

 

Je hebt een onderbuik-gevoel dat er 'iets' niet klopt, maar je krijgt de vinger er niet achter en je wijt het aan het feit dat jullie  een heel verschillende achtergrond hebben. Zijn wensen staan haaks op die van jou, waar jij op zoek bent naar stabiliteit en rust, wil hij de spanning en sensatie. Je probeert je grenzen aan te geven, maar daar wordt keihard over heen gedenderd. Je gevoel dat er 'iets' niet klopt wordt steeds vaker bevestigd....

 

Ondertussen ben je in een situatie beland waarin jij jezelf aan het kwijtraken bent... Tijdens gesprekken, (die HIJ voert want hij geeft jou totaal geen ruimte om ook maar iets te kunnen zeggen) krijg je vooral te horen hoe blij jij met hem moet zijn, hoeveel hij voor je over heeft, dat jij zonder hem niks van je leven maakt, dat jij niet zonder hem kunt, dat jij niet capabel bent om volwassen beslissingen te kunnen nemen enz... Hij trekt alle registers open om jou ervan te overtuigen dat hij toch wel een ècht geweldige man is en jij bent vergeleken bij hem eigenlijk niks. Geestelijk niet en ook qua uiterlijk is hij toch duidelijk de mooiste van jullie twee. Ondertussen raak jij meer en meer van jezelf verwijderd.

 

Je raakt je sociale leven kwijt, je raakt je eigenwaarde kwijt, je zelfvertrouwen is om zeep en je bent hem gaan geloven....wellicht red je het niet zonder hem. Volgens hem moet je hem wel hèèl erg dankbaar zijn dat hij zoveel tijd in je stopt, want geen mens zou het zo met je uithouden...met jou valt niet samen te leven.

 

En dan op een dag gaat het niet meer...je hebt alles geïncasseerd, je hebt alles van jezelf gegeven, maar voor hem was het niet genoeg. Voor het eerst sinds deze 'relatie' is begonnen, neem je je beste vriend in vertrouwen... 

 

Op dat moment wèèt je dat je iets in beweging hebt gezet, opeens wordt er naar je geluisterd, je huilt omdat je opeens gezien en gehoord wordt èn je hoort voor het eerst in lange tijd dat er met jòù niks mis is, dat het niet aan jou ligt maar aan hem en dat het het beste is om zo hard en zo ver mogelijk weg te rennen....maar de angst houd je voor de zoveelste keer tegen. 

 

En dan, als je al jaren verder bent, je aan je zelf bewezen hebt dat je het nog beter zonder hem doet dan met hem en dat jij zoveel meer rust èn plezier èn liefde èn stabiliteit in je leven hebt komt toch nog wel eens de gedachte voorbij:

 

Had je maar.... naar je gevoel geluisterd,

hem niet geloofd, beter stil gestaan bij dat onderbuikgevoel, niet naar hem geluisterd.... en zoek je nog steeds de schuld bij jezelf. 

 

En ondertussen heb je zoveel kennis vergaard, deskundigen gesproken, geleerd en gestudeerd,  dat je inmiddels weet dat jij je hier niet tegen kon wapenen.... je zat gevangen in het web van een narcist.

 

♡♡♡

 

Voor meer informatie over dit onderwerp en/of eventuele informatie-avond mag je contact opnemen via Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Blog1